but instead came
your arms
and a
"no matter what".

k.p.k.

echt waar?
al eens bij stilgestaan?

• geen water halen om te wassen en te koken
• geen tekort aan voedsel (in tegendeel)
• geen uitbuiting
• geen sluiers
• geen bomgevaar
• ...

al eens bij stilgestaan welke kansen wij hier krijgen?

• werk
• medische zorg
• studies
• noem het op
• ...

waar zagen wij toch over?

het internet werkt niet overal...
er is weer geen melk in huis...
waar gaan we volgende keer op verlof...
welke kleur gaat onze volgende auto zijn...
politieke (on)beslissingen... maar ja, wat dan nog

als we nu eens een beetje blijer zijn met onszelf en wat we hebben

spreken we dat af?

het doel van dit experiment is om te tonen en te ervaren dat een andere benadering van de straat en de openbare ruimte mogelijk is.

mijn straat, mijn Zalmstraat, doet voor de tweede keer mee.

of het leuk is? te leuk!
of het werkt? jazeker!
of het een heel jaar zou mogen blijven duren? absoluut!
of het goed is voor de sociale cohesie? en of!
of het combineerbaar is met een huishouden? minder!

het heeft ook zo zijn nadelen houden van een leefstraat:

de (af)was blijft staan/liggen
de strijk al helemaal
het eten moet deftig gepland worden, want de kinderen lopen heel de tijd buiten en dienen ook in de gaten gehouden te worden
ge zijt niet meer thuis, maar op straat
ge drinkt al wat meer dan doorsnee het geval is
ge blijft al eens wat vaker plakken (understatement)
ge gaat net iets minder in op uitnodigingen, want het is te leuk om thuis te blijven

maar ook enrome voordelen:

je kent elke buur bij naam in plaats van bij huisnummer
je helpt elkaar
je voedt en laaft elkaar
je praat met elkaar
je vangt al eens een kind op
je helpt oudere mensen verhuizen die plots op straat komen te staan
je voorziet een beurtrol als port-operatieve hulp voor ouderen
en nog zoveel meer

moet het nog gezegd? ik woon graag in mijn straatje! ik zie mijn buren graag, eerlijk waar, elk met zijn kleine en minder kleine kanten (die ikzelf ook heb)

laat het voor mij maar elk jaar leefstraat zijn

beste voorstelling ooit van iemand met een zwarte hond (filmpje)

mijn zwarte hond was er al een tijdje, maar hij liep achter me en dus zag ik hem niet aankomen. al maanden liep ik ambetant, moe en besluiteloos, er werd veel gekibbeld thuis, ik kon niets meer beslissen, ik kon de kinderen niet meer de baas, ik begon te huilen om het minste. op kantoor staarde ik naar mijn toetsenbord en was ik blij dat ik niet thuis was, hoewel ik ook niet functioneerde op het werk... ik wilde ermee ophouden...

een collega had iets in de gaten, na een vergadering komt ze naast me staan en zegt ze heel normaal: 'ik zie precies dat het niet gaat...' en diezelfde seconde voelde de hond zich sterk genoeg om uit mijn schaduw te komen en op mijn schouders te gaan staan. ik gaf toe, ik was kapot!

het duurde nog 4 maanden tot ik terug op kantoor verscheen. 4 maanden van slapen, praten, slapen, huilen, afzien, slapen en stillekes terug mens worden, medicijnen toelaten en beter worden. daarna duurde het nog 6 maanden om opnieuw wat werkritme op te doen en mijn leven een nieuwe wending te geven.
het werd halftijds werken, halftijds verwerken...

we zijn nu twee jaar verder!
twee jaar van stillekes beter worden, terug zin krijgen in het leven, genieten van domme hobbies en kleine dingen, kleur in het leven steken, quality-time met het ventje en de kinderen,...
twee jaar waarin ik goede vriendjes ben geworden met mijn medicijnen, ze steunen me enorm. ik probeerde al een keer zonder, na de nodige afbouwperiode en zo, maar dat liep al heel snel fout. ik denk nog niet aan opnieuw afbouwen.
twee jaar ook waarin ik ettelijke uren sleet op de bank bij mijn psychologe. ik ben er zo goed in geworden, dat ik al vertrek naar onze afspraak met antwoorden op vragen die nog moeten gesteld worden. ik doe dus zeker aan zelf-reflectie.

twee jaar ook van ups en downs mentaal, fysiek en alles daartussen.
nu lig ik vooral in gevecht met mijn gewicht. ik wil niet dun zijn, maar ik wil ook niet verdikken, het is een slappe koord. ik heb vrede met mijn lichaamsbouw, ik heb vrede met mijn kledingmaat, maar toch bekruipt me steeds weer die drang naar bevestiging.
misschien een leuk onderwerp voor een volgende sessie bij de psych.

gelukkige verjaardag 'zwarte hond', blij dat ik je leerde kennen en blij dat we gelijkwaardige vrienden zijn nu!

anders is het wanneer je in Afrika rondloopt en er eentje passeert. een spreekwoordelijke vreemde eend in de bijt, net zoals jezelf trouwens op dat ogenblik, maar daar sta je zelf even niet bij stil.
ik heb zelf het geluk gehad om een paar keer voor langere tijd in Tanzania te verblijven. en ik herinner mij nog vrij levendig de reportages op de Tanzaniaanse televisie over aanvallen op albino's en verhalen over de witchcraft die hier aan de basis van ligt.

deze week zag ik op de facebookpagina van een fijne vriend, die het ver gaat schoppen in de Tanzaniaanse politiek, deze reportage. de foto's kunnen een beetje schokkend overkomen... u weze gewaarschuwd.

enkele weken, misschien maanden, terug keek ik naar De Slimste Mens met onder andere de Nederlandse cabaretier Marc-Marie Huijbregts. in het kader van een quizvraag vroeg men hem aan welk goed doel hij soms geld gaf... hij helpt albino's in Afrika.
wel, na het lezen van de repotage zit hier misschien wel iets in...

zie uzelf en de wereld graag!

mezelf dat gaat al aardig, met steeds meer ups dan downs

de wereld daar is nog wat werk aan, want wat is dat de wereld?

is dat het gezin, uitgebreid met familie en vrienden?
is dat het werk?
is dat alles en iedereen waarmee je contact hebt?
is dat werkelijk de hele wereld?

hoe ver reikt de wereld?
maar wat verstaat de mens onder de wereld?
waar begint de vervaging, vanaf waar kan je wel weer kritisch en hard zijn over een onderwerp, een situatie, een uitspraak, een beeld? ...

ik moet het waarschijnlijk zelf leren afbakenen en grenzen bepalen

in 2015 zoek ik grenzen, hulp is steeds welkom

vandaag kom ik in mijn blogfeed iets heerlijks tegen http://www.boredpanda.com/tame-pet-lion-zion-frikkie-von-solms/
hoe zalig moet dit niet zijn?
hoe hard zou ik wensen om dit te mogen / kunnen doen?

hoe erg zou ik last hebben van mijn kattenallergie?
maar hoe erg zou ik hier van genieten?

8 jaren van renoveren, isoleren, schilderen, verfraaien, maar vooral van buren leren kennen...

stuk voor stuk eigen persoonlijkheden, stuk voor stuk eigenzinnige mensen... niet noodzakelijk negatief eigenzinnig...

er zijn veel creatieve buren en wijze buren en spirituele buren en slimme buren en ook gewoon toffe buren, gewone begeesterende mensen...

ze zijn niet allemaal even jong meer de buren, maar voor het grootste deel toch van dezelfde generatie, ...

er zijn kinderen in onze straat, veel kinderen en dat is TOP... ook voor onze kinderen

er wordt gespeeld, er wordt gepraat, er wordt koffie en thee, maar ook wijn en bier gedronken in onze straat...

er wordt geleefd, gefietst, geknutseld, gebarbequed, gezongen, gehuild, maar ook veel gelachen en occasioneel gedanst... in onze straat

ik hou van mijn straat, ik hou van mijn buren, ik wil er niet weg omwille van alle bovenstaande...

en toch droom ik soms van een ander huis, gewoon omdat dromen kan...

en dan fiets ik 's avonds de straat in en denk ik, man dit is mijn straat, dit is mijn huis, dit zijn mijn buren,...

dank je wel lot om ons hier dik 8 jaar geleden gunstig gestemd te zijn geweest...